خرید قهوه تازه رست با بهترین قیمت از لیان پارس تجهیز

برای میلیون‌ها نفر، شروع روز بدون قهوه قابل تصور نیست. قهوه فقط منبع کافئین نیست؛ ترکیبی از آنتی‌اکسیدان‌ها، افزایش تمرکز ذهنی و انرژی پایدار است که خستگی صبحگاهی را کاهش می‌دهد. انتخاب دانه قهوه مناسب یعنی توجه به تازگی، منشأ، نوع رُست و ارزش خرید. اگر به‌دنبال دانه قهوه‌ای با طعم شفاف، کیفیت پایدار و قیمت منصفانه هستید، ادامه این راهنما به شما کمک می‌کند انتخاب آگاهانه‌تری داشته باشید.

خرید قهوه رست از لیان پارس تجهیز به معنای دسترسی به دانه‌هایی در اوج تازگی است. به دلیل حجم بالای سفارشات، دانه‌های تازه‌ رست به‌صورت مستمر در دسترس قرار دارند. فرآیند رُست با دقت بالا انجام می‌شود تا تعادل طعمی، روغن‌های معطر و پیچیدگی عطر حفظ شود؛ چه رُست روشن با اسیدیته بالاتر باشد و چه رُست تیره با طعم‌های شکلاتی و عمیق.

• دانه‌های عربیکای پریمیوم با طعم‌های میوه‌ای و گلی
• دانه‌های روبوستا با کافئین بالاتر و شدت طعمی قوی
• ترکیب‌های تخصصی برای مصارف خانگی و حرفه‌ای

لیان پارس تجهیز تنها به فروش دانه قهوه محدود نمی‌شود. انواع تجهیزات باریستا، فیلترها، کپسول‌های قابل شارژ و ملزومات کافه و رستوران به‌صورت حضوری و آنلاین عرضه می‌شوند. صاحبان کافه از ثبات تأمین در خرید عمده بهره‌مند می‌شوند و باریستاهای خانگی به ابزارهای حرفه‌ای دسترسی دارند.

لیست قیمت قهوه در بازار ایران، قیمت انواع قهوه میکس

قهوه، کالایی جهانی و آیینی فرهنگی، در ایران نیز جایگاه ویژه‌ای دارد و قیمت آن متأثر از عوامل گوناگون از جمله شرایط اقلیمی، اختلالات زنجیره تأمین و روندهای بازار جهانی است. قیمت قهوه های روزمره مانند اسپرسو، کاپوچینو و آمریکانو با قیمتی نسبتاً منطقي عرضه میشوند و قهوه‌های دمی نظیر بلک دریپ، فرنچ پرس و پور اور نیز همینطور. نوشیدنی‌های تخصصی مانند آیس لاته، کلد برو و آفوگاتو به دلیل مواد اولیه مرغوب و زمان آماده‌سازی، گران‌تر هستند. موکا و فراپه نیز به خاطر مواد شکلاتی و طعم دسری، معمولاً گران‌تر هستند.

در واقع طعم، عطر و قیمت قهوه به نوع دانه آن بستگی دارند. عربیکا با طعم ملایم، شیرین و میوه‌ای، اسیدیته‌ی بالا و کافئین کم، پرمصرف ترین نوع دانه در جهان است و برای لاته، کاپوچینو و دم‌آوری دمی ایده‌آل است و قیمت آن از 800 هزار تومان شروع میشود و تا چند میلیون تومان ادامه دارد. روبوستا طعم قوی و خاکی، کافئین دو برابر و کرما غلیظ تری دارد و در ارتفاعات پایین رشد می‌کند که قیمت نسبت به دانه عربیکا ارزان تر است. دانه های کمیاب‌تر مانند لیبریکا و اکسلزا طعم‌های دودی، گلی یا ترش و میوه‌ای دارند و قیمتشان از دانه‌های عربیکا و روبوستا گران‌تر است. البته که منشاء جغرافیایی نیز بر قیمت مؤثر است، عربیکای اتیوپی، کنیا، کلمبیا و آمریکای لاتین گران‌تر است، در حالی که قهوه های ویتنام و هند ارزان‌تر هستند.

بازارهای جهانی قهوه در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ با نوسانات شدید قیمتی مواجه بوده‌اند که تاثیر مسقیم بر هزینه دان کافئین در ایران دارد. قیمت قراردادهای آتی دان عربیکا تحت تأثیر اختلالات اقلیمی، کاهش تولید و نگرانی‌های زنجیره تأمین، از حدود ۳ دلار به بیش از ۴ دلار به ازای هر پوند افزایش یافته است. در همین بازه، قیمت قهوه روبوستا نیز رشد چشمگیری داشته و از مرز ۴۶۰۰ دلار به ازای هر تن عبور کرده است؛ موضوعی که فاصله سنتی قیمت میان عربیکا و روبوستا را به‌طور محسوسی کاهش داده و معادلات بازار ایران را نیز تغییر داده است.

همزمان، افزایش تقاضا برای قهوه‌های تخصصی باعث شده روش‌های فرآوری پیشرفته مانند هانی، نچرال و فرمنتیشن، بین ۱۰ تا ۱۰۰ درصد قیمت بالاتری نسبت به قهوه‌های درجه کالایی داشته باشند. این روش‌ها نقش مهمی در ایجاد ارزش افزوده، تمایز طعمی و قیمت‌گذاری نهایی ایفا می‌کنند.

• نچرال (Natural): در روش نچرال، گیلاس قهوه بدون جدا شدن پوست و پالپ خشک می‌شود و دانه مدت طولانی‌تری با قندهای میوه در تماس می‌ماند. این موضوع باعث ایجاد طعم‌های میوه‌ای پررنگ، شیرینی بالا و گاهی حس تخمیری می‌شود. اجرای درست این روش سخت‌تر است، اما نتیجه می‌تواند بسیار متمایز باشد.
• هانی (Honey): در فرآوری هانی، پوست گیلاس جدا می‌شود اما بخشی از موسیلاژ روی دانه باقی می‌ماند و سپس خشک می‌شود. این روش تعادل خوبی بین شیرینی، اسیدیته و شفافیت طعمی ایجاد می‌کند. میزان موسیلاژ باقی‌مانده روی دانه، شدت طعم و شخصیت قهوه را مشخص می‌کند.
• فرمنتیشن تر (Washed): در روش فرمنتیشن تر، پالپ به‌طور کامل جدا شده و دانه‌ها در آب تخمیر و شسته می‌شوند. نتیجه قهوه‌ای با طعم تمیز، شفاف و اسیدیته مشخص است که جزئیات طعمی آن واضح‌تر دیده می‌شود. این روش برای قهوه‌های تخصصی با پروفایل دقیق بسیار رایج است.

در بالاترین سطح بازار، دانه‌های فوق لوکس و کمیاب مانند پاناما گیشا، کوپی لوواک و بلک آیوری با قیمت چند هزار دلار به ازای هر کیلوگرم معامله می‌شوند و در ایران نیز بسیار نایاب و گران هستند. این محصولات تجربه‌ای خاص و پرستیژی برای مصرف‌کننده فراهم می‌کنند. علاوه بر این، دانه‌های دارای گواهینامه فِرترید، رینفُرست آلیانس و ارگانیک به دلیل هزینه تولید و تأمین بالاتر، دارای حق بیمه پایداری هستند که قیمت نهایی قهوه را افزایش می‌دهد؛ عاملی که هم برای برندها و هم برای مصرف‌کنندگان اهمیت دارد.

یکی از فاکتورهای اصلی در تعیین قیمت، تولیدات منطقه‌ای است که آمریکای جنوبی همچنان پیشتاز است؛ برزیل با بیش از ۳.۱ میلیون تن تولید در ۲۰۲۵، درجه‌های ممتاز Salmo Plus Natural را بین ۶.۳۳ – ۶.۸۹ دلار/پوند ارائه می‌دهد. کلمبیا ۷۷۴,۰۰۰ تن تولید می‌کند و Finca Villa Betulia Honey Caturron قیمت ۱۰.۳۵ دلار/پوند دارد. ویتنام و اندونزی عمدتاً روبوستا عرضه می‌کنند؛ روبوستای تخصصی ویتنام ۴.۳۷ – ۱۳.۳۰ دلار/کیلوگرم و مونسوند مالابار هند ۱۷.۵۹ دلار/کیلوگرم قیمت دارند. منشاءهای آفریقایی مثل اتیوپی و کنیا از قیمت بالای جهانی و گواهینامه‌های تخصصی بهره‌مندند، و آمریکای مرکزی با درجه SHG و EP قیمت ۶.۰۵ – ۶.۸۰ دلار/پوند دارد.

چه عواملی در قیمت نهایی قهوه تاثیر گذار هستند؟

1. ریسک اقلیمی ساختاری: نوسانات شدید اقلیمی به‌طور مستقیم عرضه جهانی قهوه را محدود کرده‌اند. شواهد تاریخی شامل خشکسالی‌ها و یخبندان‌های برزیل، خشکسالی‌های طولانی در ویتنام، و بارش‌های سنگین در اندونزی است. پیامد مستقیم این شوک‌ها، ورود «حق بیمه اقلیمی» به قراردادهای آتی قهوه است. در نتیجه، قهوه دیگر کالایی مصون از ریسک‌های محیطی محسوب نمی‌شود و ریسک اقلیمی به یک متغیر ساختاری در قیمت‌گذاری آن تبدیل شده است.
2. شکنندگی زنجیره تأمین کشاورزی: زنجیره تأمین کشاورزی از مبدأ دچار ریسک سیستمیک است. اختلالات عرضه از کشاورزان کوچک آغاز می‌شود؛ همان گروهی که حدود ۸۰ درصد قهوه جهان را تولید می‌کنند. این ساختار خرد و شکننده، زنجیره را در برابر شوک‌های اقلیمی و عملیاتی به‌طور مزمن ناپایدار کرده است.



3. کاهش ذخایر و موجودی جهانی قهوه: اختلالات آب و هوایی و برداشت‌های ضعیف، عرضه قهوه سبز را محدود کرده و تعادل بازار را به سمت قیمت‌های بالاتر سوق داده است.
4. مالی‌شدن بازار قهوه و نقش قراردادهای آتی ICE: جهش قیمت روبوستا در بورس ICE، همراه با بازار آتی عربیکا، نقش مهمی در انتقال ریسک به بازار فیزیکی ایفا کرده است. آتی دیگر صرفاً ابزار پوشش ریسک نیست و سیگنال‌های آن مستقیماً بر قیمت‌گذاری فیزیکی تأثیر می‌گذارند.
5. همگرایی قیمت عربیکا و روبوستا: افزایش شدید قیمت روبوستا و کاهش فاصله سنتی آن با عربیکا باعث مختل شدن ساختار سنتی بازار شده است و رُست کنندگان شرایط محدودتری برای رست داند. رُسترها باید فوراً ترکیب دانه‌ها و استراتژی‌های تأمین خود را بازبینی کنند و اثرات بلندمدت بر سودآوری را تحلیل کنند.
6. بحران لجستیک جهانی: باعث افزایش هزینه حمل و نقل در تجارت قهوه شده است. عوامل اصلی شامل تغییر مسیر کانال سوئز، کمبود کانتینر، ازدحام بنادر و کمبود کامیون‌ها هستند.



7. رشد تقاضا در بازارهای نوظهور: افزایش تقاضای قهوه در بازار چین، هند و ایران باعث فشار بر قیمت‌ها شده است. محدودیت عرضه همزمان با این تقاضای افزایشی، تداوم قیمت‌های بالا را تضمین می‌کند.
8. تغییر رفتار مصرف کننده قهوه تخصصی: افرادی که دان قهوه تخصصی مصرف میکنند، به اصالت محصول، میکرولوت‌ها و شفافیت فرآوری توجه ویژه دارند. این تغییر رفتار باعث شده قهوه‌های باکیفیت کشش قیمتی پایینی داشته باشند و حتی با افزایش قیمت، تقاضا نسبتا پایدار بماند.
9. تورم عمومی هزینه‌ها: افزایش هزینه‌های لجستیک، فناوری رُست، بسته‌بندی و سربار بخشی از تورم قهوه را تشکیل می‌دهند. این روند باعث شده قیمت مصرف کننده این نوشیدنی کافئین دار سریع‌تر از تورم عمومی غذا رشد کند.
10. افت وزن و اتلاف فرآیندی در رُست: کاهش وزن دانه‌ها پس از فرآیند رُست حدود ۲۰٪ است و این اتلاف مستقیماً بر قیمت تمام شده قهوه تأثیر می‌گذارد، که در نتیجه قیمت خرده فروشی نیز تغییر میکند.
11. ریسک ارزی: در ایران، وابستگی واردات قهوه به دلار و کاهش شدید ارزش ریال باعث تشدید نوسانات قیمت جهانی شده و ریسک ارزی یکی از عوامل اصلی قیمت‌گذاری داخلی شده است. این وضعیت می‌تواند سودآوری واردکنندگان و فروشندگان را تحت تأثیر قرار دهد.



12. وابستگی به واردکنندگان: ایران به دلیل عدم تولید قهوه، به شدت به واردات قهوه، عمدتاً از طریق امارات، وابسته است. این وابستگی موجب انتقال کامل شوک‌های جهانی قیمت به بازار داخلی و افزایش نوسانات قیمت شده است.
13. رگولاتوری، تعرفه و مالیات: چارچوب‌های قانونی، تعرفه‌های وارداتی و مالیات بر ارزش افزوده به‌عنوان لایه‌ای اضافی از پیچیدگی و هزینه برای رُست‌کنندگان و واردکنندگان قهوه عمل می‌کنند. این موانع قانونی و مالی باعث افزایش هزینه تمام‌شده، پیچیدگی عملیات و نیاز به برنامه‌ریزی دقیق مالی می‌شوند.
14. عدم تعادل عرضه و تقاضای جهانی قهوه: ناشی از برداشت‌های کمتر از انتظار، رشد پایدار تقاضا و کاهش ذخایر جهانی است. این عوامل فشار بازار را تثبیت کرده و از قیمت‌های بالا در بلندمدت حمایت می‌کنند.

دانه قهوه چیست و از چی درست میشه؟

قهوه، نوشیدنی پرطرفدار جهانی، از دانه گیاه قهوه (بومی آفریقا) تهیه می‌شود و پس از آب و چای، سومین نوشیدنی پرمصرف جهان است. تنوع گونه‌ها و فرآوری آن، امکان تهیه نوشیدنی‌هایی مانند اسپرسو، کاپوچینو، لاته، موکا و قهوه سرد را فراهم کرده‌است.دانه قهوه در واقع بذر داخل گیلاس است. پس از برداشت، دانه‌ها جدا، خشک و برشته می‌شوند تا عطر، طعم و رنگ مشخص قهوه شکل بگیرد.

گیاه و دانه قهوه به چهار گونه اصلی عربیکا، روبوستا، لیبریکا و اکسلسا تقسیم میشوند. دانه عربیکا با سهم ۶۰–۷۰٪ از تولید جهانی، به‌خاطر طعم ملایم، پیچیدگی عطری و کافئین کمتر، ارزش بالایی دارد. روبوستا مقاوم‌تر است، در ارتفاع پایین‌تر رشد می‌کند، تقریباً دو برابر عربیکا کافئین دارد و به‌دلیل هزینه تولید کمتر و استحکام بالاتر، در ترکیب‌های تجاری محبوب است. لیبریکا و اکسلسا گونه‌های خاصی با طعم‌های میوه‌ای و گلی هستند که عمدتاً در جنوب‌شرق آسیا کشت می‌شوند.

گیلاس قهوه ساختاری لایه لایه دارد، اولین لایه آن پوست خارجی محافظت کننده است، سپس پالپ حاوی قندهای تخمیری به همراه پوسته داخلی دانه و لایه نازک silverskin که دانه مغذی را احاطه می‌کند. هر گیلاس معمولاً دو دانه دارد، گرچه peaberry های نادر تنها یک دانه گرد دارند. ترکیبات شیمیایی شامل کربوهیدرات‌ها، لیپیدها، آلکالوئیدها، پروتئین‌ها و اسیدهای کلروژنیک، پایه طعم، عطر و اثرات فیزیولوژیکی قهوه را شکل می‌دهند.

فرآوری پس از برداشت نقطه کلیدی کنترل پروفایل طعمی است. 3 روش اصلی که معمولا استفاده میشود عبارتند از:

• شسته (Washed): برای طعمی شفاف و اسیدی، ابتدا پالپ قهوه جدا می‌شود. دانه‌ها حدود یک روز تا یک و نیم روز تخمیر می‌شوند و سپس روی تخت بلند یا خشک‌کن پارابولیک ۷ تا ۱۵ روز خشک می‌شوند. با خشک‌کن مکانیکی هم حدود همان مدت طول می‌کشد تا رطوبت دانه‌ها به ۱۰–۱۲ درصد برسد.
• طبیعی (Natural): طعمی شیرین، میوه‌ای و با body کامل ایجاد می‌کند، در این روش، میوه کامل روی دانه خشک می‌شود و خشک کردن می‌تواند تا حدود ۳۰ روز طول بکشد. ریسک فساد یا تخمیر بیش از حد در این روش زیاد است. هدف نهایی رسیدن به رطوبت ۱۰–۱۲ درصد برای ذخیره‌سازی است.
• هانی (Honey): بین فرآوری شسته و طبیعی قرار می‌گیرد و بعد از جدا کردن پالپ، مقدار مشخصی از موکوس روی دانه باقی می‌ماند. لایه موکوس تخمیر می‌شود و مدت خشک کردن معمولاً ۱۸ تا ۲۵ روز طول می‌کشد. هدف نهایی رسیدن به رطوبت حدود ۱۰.۵–۱۲ درصد است، به طوری که انبارداری پایدار امکان‌پذیر باشد.

رست دانه‌های سبز، از طریق واکنش‌های حرارتی + شیمیایی، قهوه را به محصولی معطر تبدیل می‌کند. واکنش میلارد و تجزیه استرکر ترکیباتی مانند پیرازین‌ها و آلدهیدها تولید می‌کنند که طعم‌های گلی، مغذی و کاراملی ایجاد می‌کنند. رست تیره بیشتر قندها را تجزیه کرده و تلخی را افزایش می‌دهد، در حالی که رست لایت جزئیات منشأ و ظرافت‌های طعمی را حفظ می‌کند.

دم‌آوری با اسپرسوساز اهرمی ترکیبات محلول قهوه را استخراج می‌کند. استخراج بهینه معمولاً بین ۱۸ تا ۲۲٪ جرم محلول است؛ کمتر باعث طعمی ترش و رقیق، و بیشتر باعث تلخی و خشکی می‌شود. کیفیت آب حیاتی است: TDS حدود ۱۵۰ ppm و pH نزدیک به خنثی ایده‌آل است. اسپرسو با فشار بالا و آسیاب ریز محلولی غلیظ با TDS ۷–۱۲٪ تولید می‌کند، در حالی که قهوه دمی معمولاً TDS حدود ۱٫۱۵–۱٫۳۵٪ دارد.

اثرات فیزیولوژیکی قهوه ناشی از کافئین، تریگونلین، اسیدهای کلروژنیک و دی‌ترپن‌هایی مانند کافستول و کاوهول است. کافئین محرک سیستم عصبی و افزایش‌دهنده هوشیاری است، در حالی که تریگونلین و آنتی‌اکسیدان‌ها خواص محافظت‌کننده عصبی و کبدی دارند. لازم به ذکر است که روش دم‌آوری نیز در این میان نقش دارد؛ استفاده از فیلتر کاغذی، میزان دی‌ترپن‌ها را کاهش می‌دهد.

مسیر قهوه از دانه تا فنجان، ترکیبی ظریف از گیاه‌شناسی، شیمی و فیزیک است. ژنتیک دانه، روش فرآوری، رستری و دم‌آوری دقیق همه در شکل‌گیری طعم نهایی نقش دارند. وقتی این فرآیند را درک کنید، می‌توانید با انتخاب نوع دانه، درجه رست، میزان آسیاب و روش دم‌آوری، فنجانی با طعم و اثر دلخواه خود تجربه کنید.

نگاهی به مصرف جهانی و صنعت قهوه 270 میلیادر دلاری

قهوه دیگه یک نوشیدنی ساده نیست و به یک نیروی اقتصادی جهانی تبدیل شده است. صنعت قهوه در سال ۲۰۲۴ بیش از ۲۶۹ میلیارد دلار ارزش دارد و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ به ۳۶۹ میلیارد دلار برسد. این صنعت تجارت بین‌المللی را هدایت می‌کند، معیشت میلیون‌ها نفر را تأمین می‌کند و ردپای فرهنگی گسترده‌ای در قاره‌ها دارد. روزانه بیش از ۲٫۲۵ میلیارد فنجان قهوه در جهان مصرف می‌شود و ایالات متحده با واردات ۶۹٫۲ میلیارد دلار پیشتاز است، پس از آن آلمان و فرانسه قرار دارند.

تولید جهانی قهوه عمدتاً در برزیل متمرکز است که حدود 38 تا 39 درصد تولید را شامل میشود، ویتنام بیشتر روبوستا تولید می‌کند و اتیوپی و کلمبیا همچنان از نظر فرهنگی و اقتصادی اهمیت دارند. با این حال، کشاورزان تنها حدود ۱۱.۵٪ از قیمت خرده‌فروشی را دریافت می‌کنند و با نوسانات قیمت، هزینه‌های بالا و چالش‌های اجتماعی دست و پنجه نرم میکنند. تغییرات اقلیمی نیز کشت عربیکا را تهدید می‌کند، اما گونه‌های مقاوم به گرما مانند روبوستا می‌توانند تا حدی این خطر را کاهش دهند.

اروپا با ۳۴٫۱٪ سهم، بزرگ‌ترین بازار است و آمریکای شمالی ۲۸٫۴٪ سهم دارد. بازارهای نوظهور آسیا-پاسفیک، به‌ویژه چین و هند، سریع‌ترین رشد را تجربه می‌کنند. صنعت قهوه در آستانه تحول است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۳۷۰ میلیارد دلار برسد. حفظ رشد اقتصادی و جایگاه فرهنگی آن نیازمند ایجاد زنجیره تأمین پایدار و عادلانه برای میلیون‌ها کشاورز و مدیریت چالش‌های اجتماعی و محیط زیستی است.

بررسی کامل تاریخه قهوه و نحوه پیداش دانه و گیاه قهوه

قهوه عربیکا چیست؟

قهوه عربیکا (Coffea arabica)گونه‌ای از قهوه است که نزدیک به ۶۰–۷۰ درصد از تولید جهانی را تشکیل می‌دهد و قهوه‌های اسپشیالیتی اغلب همگی عربیکا هستند. منشأ آن در ارتفاعات اتیوپی است و به دلیل ترکیب ژنتیکی پیچیده، یک آلوتتراپلوئید با ۴۴ کروموزوم است که از تلاقی Coffea canephora و Coffea eugenioides به وجود آمده و خودباروری نسبی و پتانسیل طعمی بالاتری دارد. در مقایسه با روبوستا، عربیکا معمولاً کافئین و اسید کلروژنیک کمتری دارد که تلخی را کاهش می‌دهد و اجازه می‌دهد اسیدیته ظریف، شیرینی طبیعی و پیچیدگی عطری بهتر احساس شود.

دانه‌های عربیکا در آب و هوای خنک و گرمسیری و ارتفاعات ۶۰۰ تا ۲۰۰۰ متر با خاک غنی و زهکشی مناسب (pH ۵.۰–۶.۵)، بارش سالانه ۱۵۰۰–۲۵۰۰ میلی‌متر و نور متوسط خورشید رشد می‌کنند. این شرایط، همراه با دوره طولانی رسیدن میوه (حدود نه ماه)، منجر به تولید دانه‌های متراکم و خوش‌طعم می‌شود. با این حال، کشت و برداشت آن پرهزینه و نیازمند کارگر است، زیرا برداشت دستی اغلب برای حفظ کیفیت ضروری است.

انتقال قهوه از اتیوپی به یمن، آمریکا و آسیا، باعث کاهش تنوع ژنتیکی آن شد و امروزه، آمریکای لاتین بزرگ ترین تولی کننده عربیکا است، در حالی که اتیوپی همچنان بیشترین تنوع ژنتیکی قهوه‌ها را دارد. طعم غنی قهوه عربیکا ناشی از چربی (۱۵–۱۷٪) و قند (۶–۹٪) موجود در دانه است که به ایجاد بادی، شیرینی و عطر و طعم‌های متنوع در هنگام رست عربیکا کمک می‌کنند.

گونه‌های قهوه طعم و ویژگی‌های متنوعی دارند. برای مثال، Typica، Bourbon، Caturra، Geisha، Mundo Novo و Catuai با عطر و طعم‌های متفاوت، با شرایط محیطی و ذائقه‌های گوناگون سازگارند. روش‌های پس از برداشت نیز مؤثرند؛ Washed طعم شفاف و اسیدیته بالا، Natural شیرینی و طعم میوه‌ای بیشتر، و Honey ترکیبی از این دو را ارائه می‌دهد. این عوامل در نهایت منجر به فنجانی با تعادل طعم، شیرینی و پیچیدگی مطلوب می‌شوند.

معرفی و بررسی انواع دان قهوه عربیکا

• عربیکا تیپیکا (Typica): یک گونه قهوه است که منشا آن در اتیوپی و یمن است و به عنوان خط تولید اصلی عربیکا شناخته می‌شود. این نوع قهوه در کشورهای مختلفی از جمله مکزیک، کشورهای آمریکای مرکزی، اندونزی و پاپوآ گینه نو کشت نیز می‌شود. Typica به خاطر طعم شیرین و تمیز خود و همچنین نت‌های گلی معروف است.
• عربیکا بوربن (Bourbon): گونه اصیل یمنی است که ریشه‌اش به اتیوپی بازمی‌گردد و بعدها به آمریکای مرکزی و برزیل رسید. این نوع قهوه طعم شیرین و متعادلی دارد و پایه ایجاد بسیاری از گونه‌های مدرن قهوه به حساب می‌آید.
• عربیکا کاتورا (Caturra): گونه‌ای است که به‌ صورت طبیعی از Bourbon در برزیل جهش یافته و امروزه در کشورهای آمریکای لاتین مثل کلمبیا، برزیل، نیکاراگوئه، کاستاریکا و هندوراس کشت می‌شود.
• عربیکا کاتوآی (Catuai): یک گونه هیبرید قهوه است که از ترکیب Caturra و Mundo Novo در برزیل به وجود آمده است. این گیاه در کشورهای مختلفی مثل برزیل، هندوراس، مکزیک، گواتمالا و دیگر مناطق آمریکای مرکزی و جنوبی کشت می‌شود. Catuai به خاطر عملکرد بالای خود و مقاومت خوب در برابر باد مشهور است.
  

  

• عربیکا موندونوو (MUNDO NOVO): یک گونه قهوه هیبریدی طبیعی است که از ترکیب Bourbon و Typica در برزیل به‌وجود آمده است. این قهوه معمولاً در برزیل و دیگر کشورهای آمریکای جنوبی کشت می‌شود و به دلیل میزان تولید بالاتر و طعم شیرین و ملایمش در فنجان، بسیار مورد توجه و ارزشمند است.
• عربیکا پاکامارا (Pacamara): گونه‌ای قهوه است که منشأ آن السالوادور است و از ترکیب Pacas و Maragogipe به‌وجود آمده است. این قهوه همچنین در نیکاراگوئه، هندوراس و گواتمالا کشت می‌شود. دانه‌های بزرگ آن طعم‌های میوه‌ای و رایحه‌های گلی خاصی دارند که تجربه‌ای دلنشین برای علاقه‌مندان قهوه ایجاد می‌کند.
• عربیکا پاکاس (Pacas): یک جهش از قهوه Bourbon است که ابتدا در السالوادور کشف شد و در دیگر نقاط آمریکای مرکزی هم کشت می‌شود. طعم آن ترکیبی از ترشی ملایم مرکبات و شیرینی دلپذیر کارامل است.
• عربیکا گیشا (Geisha): اصالتاً از روستای Gesha در اتیوپی می‌آید. امروزه این نوع قهوه بیشتر در منطقه Boquete پاناما کشت می‌شود و در کلمبیا، کاستاریکا و اندونزی هم یافت می‌شود. شهرت آن به خاطر طعم پیچیده و عطر گلی شبیه یاسمن است و به عنوان یکی از قهوه‌های تخصصی و ممتاز شناخته می‌شود.

برخی از دانه‌های عربیکا، که اغلب گونه‌های متنوع محلی هستند، استاندارد مشخصی ندارند و طعم آن‌ها به شدت تحت تأثیر خاک و روش‌های سنتی کشت است. قهوه‌های مناطق سیدامو، یرگاچف و هارار در اتیوپی، پروفایل طعمی پیچیده، میوه‌ای و خاصی دارند. قهوه بلو مانتین جامائیکا، حاصل ترکیب گونه‌های Typica و Bourbon، به بافت نرم و کیفیت ممتاز خود شهرت دارد.

قهوه kona هاوایی، نمونه‌ای از Typica با طعم ملایم و متعادل است. در فیلیپین، Typica کشت شده در ساگادا، پروفایل طعمی (مشخصات حسی) متمایزی ارائه می‌دهد. در آمریکای مرکزی نیز، واریته‌های بومی مانند Villa Sarchi در کاستاریکا و Pache در گواتمالا، سنت‌های محلی و تفاوت‌های ظریف طعمی را به نمایش می‌گذارند. این تنوع منطقه‌ای، جذابیت و پیچیدگی قهوه‌های عربیکا را دوچندان می‌کند.

قهوه روبوستا چیست؟

قهوه روبوستا، با نام علمی Coffea canephora ، یکی از دو گونه اصلی قهوه در جهان است و منشأ آن جنگل‌های بارانی گرمسیری در مرکز و غرب آفریقا است. این نوع قهوه به دلیل طعم قوی و کافئین بالاتر نسبت به عربیکا شناخته می‌شود. روبوستا طعمی کمی تلخ با نت‌های آجیل و شکلات تلخ دارد و به همین دلیل گزینه‌ای محبوب برای اسپرسو، قهوه فوری و ترکیبات قوی است.

گیاه روبوستا بسیار مقاوم و سازگار است که در ارتفاعات ۲۰۰ تا ۸۰۰ متر و اقلیم‌های گرم و مرطوب رشد می‌کند و نیاز به مراقبت زیادی ندارد. این درختچه تا ۶ متر رشد میکند و به صورت طبیعی در برابر آفات و شرایط سخت جوی مقاوم است، که کاشت و نگهداری آن را آسان و اقتصادی است. دو گونه اصلی روبوستا شامل var. robusta و var. kouilou (Conilon در برزیل) است. این قهوه به دلیل مقاومت بالا، سازگاری با محیط‌های دشوار و بازده اقتصادی، گزینه‌ای پایدار برای آینده کشاورزی قهوه به شمار می‌رود.

روبستا تقریبا ۴۰٪ از تولید جهانی قهوه را تشکیل می‌دهد و ویتنام، برزیل، اندونزی، اوگاندا و هند بزرگترین تولید کنندگان آن هستند. قبلاً کمتر مورد توجه بود اما امروز به‌خاطر طعم قوی و کافئین بالا محبوب شده و به تازگی دانه تک خواستگاه ۱۰۰٪ روبستا خواهان پیدا کرده‌اند. روبوستا تقریباً دو برابر قهوه عربیکا کافئین دارد و به دلیل قند و چربی کمتر، محرک قوی‌تری است و مزه تلخ‌تری هم دارد.

معرفی و بررسی انواع دان قهوه روبستا

• روبوستا نگاندا (Nganda Robusta): این گونه از دانه روبوستا با طعم قوی، خاکی و تلخی متمایز، بومی غرب و مرکز آفریقا است و در اصلاح نژاد برای بهبود عملکرد بقیه گونه‌ها استفاده میشود.
• روبوستا ارکتا (Erecta Robusta): که ریشه آن به غرب آفریقا برمی‌گردد، به شکلی پرورش داده شده که به جای پخش شدن، قد می‌کشد و فضای کمتری اشغال می‌کند. یعنی میتونید محصول بیشتری با همان عطر و طعم اصیل برداشت کنید، بدون اینکه کیفیت قهوه فدای کمیت شود.
• روبوستا اوگاندا (Ugandan Robusta): یکی از اصیل ترین و قدیمی ترین قهوه‌ها در دنیاست که به خاطر غلظت بالا و تلخی دلنشینش شناخته می‌شود. این گونه اسیدیته (ترشی) بسیار کمی دارد و همراه همیشگی اسپرسو است.
• روبوستا کانیلون (Conilon): این گونه بومی برزیل است و ویژگی اصلی این قهوه، باردهی بسیار زیاد درختان و اندازه یکدست دانه‌های آن است که باعث شده به عنوان ماده اولیه و پایه اصلی در تولیدات انبوه و تجاری قهوه در برزیل شناخته شود.
• روبوستا کلونال هند (Clonal Robusta): در کشور هند، برخی گونه‌های گیاهی به روش کلونال پرورش داده شده‌اند، از جمله CxR، S.274 و Peradeniya 1. این گونه‌ها به طور ویژه برای مقاومت بیشتر در برابر آفات و همچنین بهبود طعم انتخاب و توسعه یافته‌اند. روش کلونال باعث می‌شود ویژگی‌های مطلوب این گیاهان پایدار و قابل اطمینان باقی بمانند، بنابراین کشاورزان می‌توانند روی عملکرد ثابت و کیفیت بهتر محصول حساب کنند.
• روبوستا بالاهونور (Balehonnur): یکی از بهترین قهوه‌های روبوستا در جنوب هند است که در بازار جهانی بخاطر سازگاری بالای گیاه با شرایط مختلف و ثبات کیفیت مشهور است.

متخصصان قهوه گاهی ژن‌های قهوه روبوستا را با گونه‌های دیگر مثل عربیکا ترکیب می‌کنند و نوع جدیدی به نام هیبرید تولید می‌کنند. هدف این کار این است که قهوه هم طعم بهتری داشته باشد و هم بتواند در برابر بیماری‌ها و تغییرات آب‌وهوایی مقاومت بیشتری داشته باشد. به این ترتیب، پرورش قهوه در شرایط مختلف آسان‌تر می‌شود و در ادامه چند گونه را معرفی میکنم:

• قهوه آرابوستا (Arabusta): در واقع یک ترکیب هوشمندانه از دو نژاد معروف قهوه، عربیکا و روبوستا است که اولین بار در غرب آفریقا تولید شد. هدف از ایجاد این نوع قهوه، کاهش تلخی و تندی روبوستا و در عین حال حفظ عطر و طعم ملایم عربیکا بود
• هیبریدو دی تیمور (Híbrido de Timor): این گونه از پیوند دو گیاه روبستا و عربیکا به وجود آمده. این هیبرید، ویژگی‌های مثبت هر دو را دارد؛ کیفیت بهتر عربیکا و مقاومت بالای روبستا. بدین ترتیب، دانشمندان و کشاورزان امیدوارند با این ترکیب، قهوه‌هایی پایدار و مقاوم تولید کنند.
• کاتیمور (Catimor): در واقع ترکیبی از دو گونه تیمور هیبرید و کاتورا است، که محبوبیت آن بخاطر مقاومت و تولید بالاست. همین موضوع باعث شده که کشاورزان این قهوه را گزینه‌ای اقتصادی و مطمئن برای کشت خود انتخاب کنند.
• سارچیمور (Sarchimor): از ترکیب دو نژاد «تیمور» و «ویلا سارچی» به وجود آمده است و این گیاه بخاطر سازگاری بالا با شرایط آب و هوایی مختلف، می‌تواند در مناطق گوناگون به خوبی رشد کند و به مزه شیرین خود مشهور است.
• کاهاوا سوگ (Kahawa Sūg): یک تجربه از تاریخ و فرهنگ مردم جزایر سولو در فیلیپین است. این قهوه هنوز با روش‌های سنتی تهیه می‌شود تا عطر و طعم خالص طبیعت بکر منطقه در هر فنجان حفظ شود.

قهوه روبوستا صرفاً یک قهوه تلخ و ارزان نیست. روبوستا در واقع یک خانواده ژنتیکی مهم و استراتژیک است که نقش پررنگی در آینده صنعت قهوه دارد. این گونه بومی آفریقا، با کافئین بالا، قدرت رشد و مقاومت خود به عنوان ستون فقرات تولید انبوه قهوه در جهان، نقشی حیاتی ایفا می‌کند.

به‌منظور افزایش پایداری، مقاومت در برابر بیماری‌ها و بهبود طعم، کلون‌ها و هیبریدهای روبوستا به صورت هدفمند توسعه یافته‌اند. توسعه هیبریدهای روبوستا و عربیکا نشان می‌دهد که صنعت قهوه، ضمن توجه به طعم‌های لوکس و خاص، به دنبال ایجاد تعادل بین کیفیت خوب، بهره وری بالا و سازگاری با تغییرات اقلیمی است.

مقایسه تفاوت‎‌‌های قهوه عربیکا و قهوه روبوستا

1. طعم و عطر روبوستا و عربیکا

   • عربیکا: طعم شیرین‌تر، دارای ترکیبی از ترشی ملایم و طعم میوه‌ای پیچیده است. عطر و طعم آن شامل نت‌های مرکبات، توت، گل، شکلات و کارامل با پس‌مزه‌ای تمیز و طولانی می‌شود. قندها و چربی‌های بالاتر در عربیکا باعث ایجاد لایه‌های طعمی متنوع و ظریف می‌شوند.
   • روبوستا: قهوه روبوستا با طعم قوی، تلخ و خاکی شناخته می‌شود و بادی سنگین آن حس غلظت و قدرت بالایی به فنجان می‌بخشد. این ویژگی‌ها باعث می‌شوند روبوستا برای دم‌آوری‌هایی که نیاز به مقاومت در برابر شیر، شکر یا استخراج سریع دارند، انتخاب مناسبی باشد.

2. میزان کافئین عربیکا و روبوستا

   • روبوستا: حاوی کافئین بیشتری است و این مقدار بالای کافئین باعث تلخی بیشتر و اثر محرک قوی‌تر می‌شود. به همین دلیل، روبوستای خالص ممکن است طعم تلخی داشته باشد و معمولاً در بلندهای اسپرسو برای افزایش کافئین و ایجاد گاز طعمی استفاده می‌شود.
   • عربیکا: کافئین کمتری دارد و طعم قهوه بسیار متعادل و میوه‌ای میشود. کافئین کمتر باعث می‌شود تلخی کاهش یابد و قندها و اسیدهای طبیعی قهوه بهتر حس شوند که کمی به ترشی میزند.

3. چربی و قند قهوه روبوستا و عربیکا

   • عربیکا: دانه‌های عربیکا در مقایسه با روبوستا، چربی بیشتری (۱۵–۱۷٪) و تقریباً دو برابر ساکاروز دارند. این ترکیبات طی رست، تحت واکنش‌های کاراملی شدن و میلارد، مولد عطر و طعم‌های شکلاتی، کاراملی و میوه‌ای می‌شوند. چربی‌ها به عنوان حامل عطر، بافت مخملی به نوشیدنی می‌بخشند؛ این امر در اسپرسو با ایجاد امولسیون پایدارتر و کرمای غنی‌تر، و در پوراور با شیرینی بیشتر، خود را نشان می‌دهد.
   • روبوستا: معمولاً محتوای لیپید و ساکارز کمتری نسبت به عربیکا دارند. مطالعات و گزارش‌های فیتوشیمی نشان می‌دهند محتوای لیپید روبوستا اغلب در حدود ۱۰–۱۲٪ و ساکارز آن معمولاً در گسترهٔ تقریبی ۱–۵٪ قرار می‌گیرد، در حالی که عربیکا مقادیر بالاتری از این ترکیبات دارد.

   

4. قیمت قهوه روبوستا و عربیکا

   • عربیکا: قیمت قهوه عربیکا در بازار جهانی گران‌تر از روبوستا است و دلیل اصلی این تفاوت قیمت، هزینه بالاتر تولید و ترجیح مصرف کنندگان برای طعم‌های پیچیده‌تر است. درختان عربیکا به ارتفاعات بالاتر و شرایط اقلیمی خاص نیاز دارند که هزینه را افزایش می‌دهد. تقاضای بالا در بازارهای تخصصی نیز قیمت آن را بیشتر کرده.
   • روبوستا: قهوه روبوستا به‌دلیل سازگاری با شرایط مختلف آب و هوایی، مقاومت بالاتر در برابر آفات و عملکرد بهتر در هر هکتار، هزینه تولید کمتری دارد. این ویژگی‌ها باعث شده روبوستا در بازارهای کالایی به‌طور قابل توجهی ارزان‌تر از عربیکا معامله شود. قیمت پایین‌تر روبوستا، آن را به گزینه‌ای اقتصادی برای مصرف عمومی و ترکیب در قهوه‌های ترکیبی تبدیل کرده است.

5. تفاوت کشت و کشاورزی عربیکا و روبوستا

   • عربیکا: گیاه Coffea arabica در ارتفاعات ۶۰۰ تا ۲۰۰۰ متری و در آب و هوای معتدل تا خنک به خوبی رشد می‌کند. این گونه به رطوبت یکنواخت و خاک غنی نیاز دارد و به دلیل حساسیت به آفات، بیماری‌ها و نوسانات دما، نیازمند رسیدگی دقیق است. این حساسیت، کشاورزان را ملزم به انجام آبیاری، کنترل آفات، هرس و تغذیه خاک برای حفظ عملکرد و کیفیت گیاه عربیکا می‌کند.
   • روبوستا: گونه Coffea canephora، که به روبوستا نیز شناخته می‌شود، به دلیل کشت آسان، مقاومت در برابر آفات و بیماری‌ها، و تحمل دماهای بالاتر و ارتفاعات پایین‌تر (تا ۸۰۰ متر) نسبت به عربیکا، مورد توجه است. این مقاومت، روبوستا را در برابر تغییرات اقلیمی پایدارتر می‌سازد.

6. کاربرد روبوستا و عربیکا در ترکیبات

   • عربیکا: به دلیل عطر و طعم متنوع، نقش اصلی را در بلندها ایفا می‌کند و پایه طعمی قهوه را می‌سازد. تمرکز دانه عربیکا بر شفافیت طعم و عطر، آن را به انتخاب اول در ترکیب‌های لطیف و متعادل تبدیل کرده‌است.
   • روبوستا: به دلیل تلخی بیشتر و کافئین بالاتر، بادی و کرما را در بلندها تقویت کرده و هزینه‌ها را کاهش می‌دهد.با استفاده از دان روبوستا، کرما و تلخی افزایش میابد و بهترین انتخاب برای اسپرسو و قهوه فوری هستش.

   

7. ظاهر و شکل دانه عربیکا و روبوستا

   • عربیکا: دانه‌های بزرگ، بیضی و تخت دارند که این ویژگی ظاهری، انتقال حرارت را در رست بهبود می‌بخشد؛ یکنواختی رست، واکنش‌های شیمیایی و در نتیجه، عطر و طعم قهوه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
   • روبوستا: دانه‌های این گونه غالبا کوچک‌تر و گردتر از عربیکا هستند و شیار مرکزی صاف‌تری دارند، در رست، انتقال حرارت سریع‌تر و توزیع متفاوتی را تجربه می‌کنند. شکل گرد و جرم متمرکز این دانه‌ها، واکنش‌های حرارتی را تغییر داده و بر عطر، طعم و تلخی قهوه اثر می‌گذارد.

8. ارتفاع و ساختار قهوه روبوستا و عربیکا

   • عربیکا: در ارتفاعات ۸۰۰ تا ۲۰۰۰ متری رشد می‌کند، بوته‌ای ظریف و متراکم دارد و این گیاه در طبیعت تا ۴.۵ متر می‌رسد، اما در کشت تجاری با هرس در حدود ۲ متر نگهداری می‌شود. فاصله کم گره‌ها و برگ‌های باریک، نشان‌دهنده سازگاری آن با دمای خنک و نوسانات اقلیمی ارتفاعات است.
   • روبوستا: قهوه روبوستا در ارتفاعات پایین (زیر ۸۰۰ متر) رشد می‌کند و ساختار گیاهی آن با این شرایط سازگار است. بوته‌های قوی و بلند آن (تا ۶ متر) با فاصله گره‌های بیشتر، برگ‌های پهن‌تر و سیستم ریشه‌ای گسترده‌تر، دمای بالاتر و شرایط محیطی پایدارتر را تحمل می‌کنند.

9. اسیدهای کلروژنیک (CGA) روبوستا و عربیکا

   • عربیکا: با CGA کمتر (۵.۵ تا ۸ درصد وزن خشک) نسبت به روبوستا، تلخی ملایم‌تر، شیرینی بیشتر و طعم پیچیده تری دارد. این میزان CGA پایین‌تر، طعم شفاف‌تر و لطیف تری ایجاد می‌کند که برای مصرف کنندگانی که این ویژگی‌ها را ترجیح می‌دهند، مناسب‌تر است، هرچند محتوای آنتی‌اکسیدانی آن نسبت به روبوستا کمتر است.
   • روبوستا: با اسیدهای کلروژنیک (CGA) بیشتر (۷ تا ۱۰ درصد)، تلخی و حس خشک‌تری دارد و طعم‌های فنولیک آن قوی‌تر است. CGA ضمن ایجاد تلخی و قابضیت و دشوار کردن مدیریت طعمی، ظرفیت آنتی‌اکسیدانی بالاتری دارد که برای مصرف کنندگان سلامت محور مفید است.

   

جدول مقایسه تمام ویژگی های قهوه عربیکا و قهوه روبوستا

معرفی 15 تا از بهترین برندهای قهوه دنیا 2026

1. نسکافه Nescafé: محصولی از شرکت بزرگ نستله است که نامش از ترکیب «Nestlé» و «café» ساخته شده و اولین بار در ۱ آوریل ۱۹۳۸ در سوئیس معرفی شد؛ محصولی که خیلی زود به بازارهای بزرگی مثل فرانسه، انگلستان و آمریکا راه پیدا کرد. نستله، بزرگترین شرکت مواد غذایی و نوشیدنی جهان با دفتر مرکزی در شهر ووِه سوئیس، که از سال ۱۸۶۶ فعالیت می‌کند، همان سال مالکیت نسکافه را به‌دست آورد. نقش کلیدی در تولد نسکافه را دکتر ماکس مورگنتالر داشت؛ کسی که با توسعه روش استخراج و خشک کردن قهوه به شیوه اسپری، تولید انبوه قهوه فوری را ممکن کرد. نتیجه‌اش محصولی بود که فقط با اضافه کردن آب جوش آماده می‌شد و همین سادگی، نسکافه را به سرعت به یک برند محبوب و مشهور تبدیل کرد.
2. استارباکس Starbucks: این شرکت در سال 1971 در بازار پایک پلیس در سیاتل، واشینگتن توسط جری بالدوین، زو زیگل و گوردون بوکر تأسیس شد. در ابتدا آنها فقط قهوه را به صورت عمده می‌فروختند، اما در طول زمان مدل کسب و کار خود را تغییر دادند و به جای فروش عمده، شروع به راه اندازی فروشگاه های قهوه کردند. امروزه استارباکس با بیش از 35,000 شعبه در بیش از 80 کشور، به بزرگترین زنجیره فروش قهوه در دنیا تبدیل شده است و حضور جهانی چشمگیری دارد. هویت قوی برند و تجربه مشتری ثابت کرده که استار باکس فراتر از یک کافه است و همکاری هایی مثل مشارکت با تاتا کانسیومر پروداکتس در هند نشان دهنده تمرکز این شرکت بر توسعه بازارهای تازه و رشد مستمر در سطح بین‌المللی است.
3. لاوازا Lavazza: یک برند جهانی قهوه ایتالیایی است که از سال 1895، با ابتکار لوئیجی لاوازا آغاز شد و امروز به عنوان نمونه‌ای از کیفیت، اصالت و سبک زندگی ایتالیایی شناخته می‌شود. این شرکت بیش از یک قرن تجربه در ترکیب و تولید قهوه دارد و اکنون یکی از بزرگترین تولیدکنندگان قهوه در ایتالیا و جهان است. لاوازا با تمرکز بر قهوه‌های باکیفیت جهانی، از جمله انتخاب دانه‌های ممتاز مانند کاپی رویال هندی و قهوه‌های جاوا اندونزیایی، و همچنین با پیشبرد اهداف پایداری و استراتژی‌های توسعه جهانی، از سال 2015 مسیر تبدیل شدن به یک برند قهوه جهانی را با قدرت دنبال می‌کند. این رویکرد ترکیبی از تاریخ، نوآوری و کیفیت به لاوازا کمک کرده تا در بازارهای بین‌المللی جایگاه ماندگاری کسب کند.
4. پیتز کافی Peet’s Coffee: در سال ۱۹۶۶ میلادی توسط آلفرد پیت در برکلی، کالیفرنیا تأسیس شد؛ او با هدف ارائه قهوه تازه و با کیفیت بالا، به ویژه عربیکا با رست تیره مثل French Roast، تجربه نوشیدن قهوه در ایالات متحده را متحول کرد. پیت تأکید داشت که فاصله بین رُست و فروش باید کوتاه باشد و هر دانه را در بسته‌های کوچک تازه رست قرار بگیرد تا طعم و عطر بهینه حفظ شود.‎‏ در مسیر رشد، او به علاقه مندان جوان قهوه، از جمله بنیان گذاران استارباکس، اصول رُست و ترکیب را آموزش داد. شرکت در سال‌های بعد تحت مالکیت چندشرکتی از جمله JDE Peet’s هلندی قرار گرفت و همچنان به عنوان یکی از برندهای شناخته شده قهوه تخصصی شناخته می‌شود که روی انتخاب دقیق دانه و ثبات در طعم تمرکز دارد.
5. فولگرز Folgers: یک برند قهوهٔ آمریکایی از شرکت J.M. Smucker Company است که از سال 1850 در بازار حضور دارد و محصولاتش را در ایالات متحده تولید و در دیگر مناطق مثل کانادا، مکزیک و آسیا نیز عرضه می‌کند. این قهوه در نیواورلئان رست می‌شود و با تمرکز بر قهوه بسته‌بندی شده برای مصرف خانگی، یکی از مشهورترین نام‌ها در این بخش بازار است. Folgers همراه با برندهای دیگری مثل Café Bustelo و Dunkin’ at Home زیر مجموعه شرکت Smucker قرار دارد و بخش قهوه این شرکت در مجموع حدود 26 درصد از سهم بازار خرده فروشی قهوه آمریکا را در اختیار دارد و برای بخش تجارت Smucker اهمیت استراتژیک دارد.
6. اونیكس کافی Onyx Coffee Lab: یک رستری و کافه تخصصی آمریکایی است که در راجرز، آرکانزاس مستقر است و بخاطر تعهدش به کیفیت قهوه، شفافیت در زنجیره تأمین و نوآوری در صنعت شناخته می‌شود. این برند در سال ۲۰۱۲ توسط آندره و جان آلن با هدف ارائه قهوه‌ای با کیفیت بالا و نشان دادن منشأ و پرداخت پول بیشتر به کشاورزان تأسیس شد؛ از آن زمان به سرعت رشد کرده و امروز شامل چندین کافه در شمال غرب آرکانزاس است و در فهرست جهانی بهترین‌های صنعت قرار گرفته است. Onyx به صورت مستقیم دانه‌های سبز را از مناطق برجسته قهوه در آفریقا، آمریکای مرکزی و جنوبی تهیه و با تمرکز بر حفظ ویژگی‌های طبیعی آنها رست می‌کند، سپس محصول را در فروشگاه‌های آنلاین عرضه می‌کند، جایی که جو و تجربه مشتری بخش مهمی از برند محسوب می‌شود. در سال ۲۰۲۵ این شرکت در فهرست «بهترین کافه‌های جهان» رتبه دوم جهانی و بهترین در آمریکای شمالی را کسب کرد که نشان دهنده جایگاه آن در بازار جهانی است.
7. بلو باتل کافی Blue Bottle Coffee: یک برند قهوه تخصصی است که در سال ۲۰۰۲ توسط جیمز فریمن، نوازنده کلارینت، در اوکلند کالیفرنیا تأسیس شد. او با تمرکز روی قهوه تازه و رُست در حجم‌های کوچک، کار خود را از یک کارگاه محلی آغاز کرد و سریعاً در میان علاقه مندان به قهوه با کیفیت شناخته شد. بلو باتل یکی از پیشگامان موج سوم قهوه است؛ رویکردی که به شفافیت در منشأ دانه‌ها، رُست در مقدار کم و دم‌آوری دقیق مثل pour-over اهمیت می‌دهد تا طعم‌های خاص هر دانه تک خواستگاه را برجسته کند. در سال ۲۰۱۷، نستله مالکیت اکثریت شرکت را به دست گرفت، اما بلو باتل هویت خود به عنوان برند متمرکز بر کیفیت را حفظ کرده و امروز بیش از ۹۰ کافه در آمریکا و آسیا دارد. به زبان ساده، بلو باتل از یک کسب و کار کوچک محلی شروع شد، روی کیفیت و تازگی تمرکز کرد و با رشد و سرمایه گذاری تبدیل به یک برند جهانی تأثیرگذار شد.
8. لا کولومب La Colombe: یک برند تخصصی قهوه آمریکایی است که در ۱۹۹۴ در فیلادلفیا توسط تاد کارمایکل و جی‌پی ایبرتی تأسیس شد؛ از یک رستری کوچک شروع کرد و حالا در شهرهای بزرگ مثل نیویورک، شیکاگو و بوستون کافه دارد. این برند از پیشگامان موج سوم قهوه است و با نوآوری‌هایی مثل Draft Latte (لاته داخل قوطی) به بازار نوشیدنی‌های آماده راه یافت. در ۲۰۲۳ شرکت چوبانی آن را در معامله‌ای نزدیک به ۹۰۰ میلیون دلار خرید و از آن زمان تحت چارچوب خانواده چوبانی به صورت مستقل فعالیت می‌کند؛ هنوز هم دانه‌ها را به‌صورت مسئولانه تأمین و رُست می‌کند و محصولاتش در کافه‌ها و فروشگاه‌ها عرضه می‌شود.
9. اینتلیجنتسیا Intelligentsia: رستری و خرده فروشی قهوه در شیکاگو، ایالت ایلینوی است که در سال ۱۹۹۵ توسط داگ زل و امیلی منژ تأسیس شد و از پیشگامان موج سوم قهوه در آمریکا به شمار می‌رود. اینتلیجنتسیا به دلیل تمرکز دقیق‌ بر کیفیت دانه و تهیه مستقیم از مزرعه شناخته می‌شود و برای تعیین سطح کیفیت قهوه از شاخص‌هایی مانند شیرینی، اسیدیته و وضوح طعم استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۵، اکثریت سهام اینتلیجنتسیا توسط شرکت Peet’s Coffee & Tea، که بخشی از گروه سرمایه‌گذاری JAB Holding است، خریداری شد، امری که به توسعه ظرفیت‌ها و حضور جهانی این برند کمک کرد.
10. استامپ ‌تاون کافی رُستِرز Stumptown Coffee Roasters: برند تخصصی قهوه که در پورتلند، اورگان تأسیس شد، یکی از پیشگامان موج سوم قهوه در آمریکا است. این شرکت که اولین کافه‌اش را در 1999 توسط Duane Sorenson افتتاح کرد، روی تأمین مستقیم قهوه سبز (Direct Trade) تمرکز داشت تا کیفیت بالاتر و ارتباط نزدیک‌تر با تولیدکنندگان را تضمین کند. طی دهه بعد، Stumptown رشد کرد و چندین شعبه در پورتلند، سیاتل، نیویورک و لس آنجلس راه‌اندازی کرد و در معرفی و عرضه تجاری cold brew نقش مهمی ایفا کرد. در 2015، برند توسط Peet’s Coffee & Tea خریداری شد، اما همچنان به صورت مستقل فعالیت کرده و کیفیت محصولاتش را حفظ می‌کند.
11. کانتر کالچر کافی Counter Culture Coffee: در سال ۱۹۹۵ توسط برت اسمیت و فرد هوک با رست قهوه آغاز کرد و هدفش تولید قهوه تخصصی و ترکیب‌های سفارشی با کیفیت بالا است. استراتژی برند مبتنی بر خرید مستقیم از تولیدکنندگان کوچک (قیمت خرید بین ۲ تا ۲۵ دلار به ازای هر کیلو) است، بعضی دانه‌ها ارگانیک و از مناطق شناخه شده تأمین می‌شوند. قهوه‌ها بسته‌بندی شده و هم به صورت عمده برای کافه‌ها و هم به صورت خرده فروشی آنلاین عرضه می‌گردند تا کنترل کیفیت و تازگی محصول حفظ شود.
12. وِرو کافی رُستِرز Verve Coffee Roasters: یک شرکت قهوه تخصصی است که منحصر به فردترین قهوه‌ها را از سراسر جهان تهیه و رست می‌کند، که شامل قهوه‌های ترکیبی و تک خواستگاه میشود که به مشتریان خرده ‌فروشی و عمد ‌فروشی ارائه میشوند. Verve در سال 2007 توسط رایان اودانوان و کلبی بار در سانتاکروز تأسیس شد؛ شرکت ورو تلاش و تعهد شدید لازم برای تولید قهوه با کیفیت را درک می‌کند و به همین دلیل به کشاورزانی که با آنها همکاری میکنند، پول و حق بیمه بیشتری پرداخت میکنند.
13. دث ویش کافی Death Wish Coffee: یک برند قهوه مستقر در آمریکا است که در سال ۲۰۱۲ در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک تأسیس شد؛ این برند از ترکیبی از دانه‌های عربیکا و روبوستا دارای گواهی ارگانیک و تجارت (USDA Organic and Fair Trade Certified) که از هند، پرو و سایر کشورهای آمریکای جنوبی و مرکزی تهیه شده، استفاده می‌کنیم که با دقت بالا رست می‌شوند. قهوه آرزوی مرگ به صورت آنلاین، از طریق آمازون و فروشگاه‌های مواد غذایی در سراسر کشور به فروش می‌رسد و درست مانند قهوه‌های OG Dark Roast و Valhalla Java، قهوه دث ویش مدیوم رست، یکی از قوی‌ترین قهوه‌ها در جهان است؛ یک قهوه ارگانیک و قوی با کافئین بالا.
14. ولکانو کافی ورکز Volcano Coffee Works: یک کافه رستری واقع در جنوب لندن، انگلستان است که در سال 2010 توسط کرت استوارت تاسیس شد، کسی که هجده سال پیش در وست دالویچ با چرخ دستی قدیمی ایتالیایی قهوه میفروخت، کرت استوارت همواره در تمام مراحل تهیه قهوه حضور داشته و اطمینان حاصل کرده که همه از فنجان قهوه ارگانیک این برند لذت ببرند.
15. پاناما گیشا Panama Geisha: تجسمی از لوکس بودن و طعم بی‌نظیر مشهورترین نوع قهوه گیشا، که به یکی از ارزشمندترین قهوه‌های جهان تبدیل شده است. گونه گیشا برای اولین بار در دهه 1930 در اتیوپی کشف شد و بعد از سه دهه به پاناما راه یافت که بخاطر طعم پیچیده گل و میوه به همراه رایحه یاس، گل رز و هلو معروفیت دارد و امروزه در ارتفاعات بالا کشت می‌شوند.

راهنمای خرید بهترین میکس قهوه؛ تفاوت انواع درصد بلند چیست؟

ترکیب درصدهای عربیکا و روبوستا در قهوه، نقش مستقیم روی طعم و کیفیت نهایی دارد. روبوستا معمولاً کرما و کافئین بیشتری تولید می‌کند، در حالی که عربیکا بیشتر روی عطر و طعم قهوه تمرکز دارد. با تغییر نسبت این دو گونه، ویژگی‌هایی مثل کافئین، عطر، طعم، کرما، بادی و اسیدیته قهوه به شکل قابل توجهی تغییر می‌کند.

قبل از خرید قهوه، بهتر است که به نسبت درصد دانه‌ها توجه کنید تا طعمی مطابق ذائقه خود را تهیه و تجربه کنید؛ وقتی که روی بسته نوشته “۷۰٪ عربیکا، ۳۰٪ روبوستا”، یعنی طعم نت‌های میوه‌ای یا شکلاتی بیشتر حس میشود و تلخی و کافئین کمتر است. پس بهتر است در انتخاب درصد میکس دقت کنید تا طعم دلخواه را تجربه کنید.

قهوه فوری میکس آماده، شکر و کرم غیر لبنی دارند، معمولا قهوه واقعی کمتری دارند و بیشتر شبیه به یه نوشیدنی شیرین هستند تا قهوه خالص؛ برای تجربه طعم واقعی بهتره از دانه‌های تازه رست استفاده کنید و یکی از روش‌های دم‌آوری رایج مثل اسپرسو، دمی، پور اور، فرنچ پرس و … را انتخاب کنید.

قهوه 70 30 (قهوه هفتاد سی) چیست و چرا محبوب است

قهوه ۷۰/۳۰ معمولاً به دو نوع ترکیب اشاره دارد، ترکیب ۷۰٪ روبوستا و ۳۰٪ عربیکا که یکی از محبوب ترین ترکیبات در ایران است و یا ترکیب ۷۰٪ عربیکا و ۳۰٪ روبوستا که کمتر رایج است. ترکیب روبوستا و عربیکا باعث می‌شود نوشیدنی هم طعم شیرین و ملایم عربیکا را داشته باشد و هم کرما و قدرت کافئین بالای روبوستا را. البته که درصد بیشتر روبوستا باعث اقتصادی تر شدن قیمت میشود و برای همین استفاده بیشتری دارد.

راهنمای عصاره‌گیری حرفه‌ای قهوه به روش استاد امید پورزائر

خلاصه‌ای از تجربه واقعی یک متخصص در صنعت قهوه است که به زبان ساده توضیح می‌دهد چگونه با رعایت چند اصل کلیدی، کیفیت عصاره‌گیری و طعم نهایی قهوه را به‌طور محسوسی بهتر کنید؛ اگرچه استاد امید پورزائر عصاره‌گیری را با دستگاه اسپرسوساز اهرمی بمبر SONIC S7، از برند بمبر انجام می‌دهد، اما منطق و مراحل این روش به گونه‌ای است که با اجرای آن روی 99% دستگاه‌های اسپرسوساز می‌توانید عصاره‌ای متعادل‌تر، خوش‌طعم‌تر و حرفه‌ای‌تر بگیرید و لذت بیشتری از نوشیدنی خود ببرید، و در ویدیوی مربوطه نیز می‌توانید نحوه دقیق عصاره‌گیری استاد را به‌صورت عملی مشاهده کنید.

1. فاز آماده سازی: اول دمای دستگاه اسپرسو یا کتل بمبر را در دمای 90 تا 96 درجه تنظیم کنید، از آب تازه فیلترشده استفاده کنید، درجه آسیاب را نسبت به دم‌آوری خود تنظیم کنید و فنجان را از قبل گرم کنید. بهتره که بسکت، پاک اسکرین، ترازو، اسپری آب، تمپر، لولر، نیدل، فانل، دوزینگ کاپ و بقیه تجهیزات برند بمبر را، کنار خود آماده داشته باشید.
2. فاز یک: هدگروپ را با آب داغ فلاش کنید تا روغن‌های قدیمی پاک و دما پایدار شود، سپس پرتافیلتر خالی را برای مدت کوتاه قفل کنید تا گرم شود و بعد باز کنید و بسکت را کاملاً خشک کنید.
3. فاز دوم: دانه‌های قهوه را با ترازو باریستا وزن کنید تا مقدار متناسب با ظرفیت بسکت (15، 18، 20، 22 گرم) خود برای عصاره‌گیری آماده کنید، سپس دانه را از اسکیل خارج کنید و با اسپری آب، به دانه آب بپاشید تا الکتریسیته ساکن و چسبندگی کاهش یابد و پودر قهوه درون آسیاب نماند و پس از آسیاب کردن، صاف به داخل پرتافیلتر بریزید.
4. فاز سوم: حالا که دانه آماده شد، نوبت به تنظیم درجه آسیاب قهوه نسبت به نوع دم‌آوری و دستگاه شما رسیده است، پودر آسیاب شده نباید خیلی ریز باشد که قهوه Under شود و نباید خیلی درشت باشد که قهوه Over شود. آسیاب تازه و یکنواخت، پایه یک عصاره‌گیری حرفه‌ای است و کنترل فشار و زمان در مراحل بعدی را ممکن می‌کند.
5. فاز چهار: پودر آسیاب شده را ابتدا در دوزینگ کاپ بریزید و سپس با استفاده از فانل، دانه‌ها را به داخل پرتافلیتر بریزید، اینکار باعث میشود که حتی 1 گرم از پودر قهوه هدر نرود و از کثیف شدن میزکار نیز جلوگیری میکند.
6. فاز پنجم: ابتدا با استفاده از نیدل، کلوخه و پودر قهوه بهم چسبیده را از هم جدا کنید تا از چنلینگ جلوگیری شود، سپس با استفاده از لولر سطح قهوه را صاف و یکدست کنید تا بتوانید در مرحله آخر از تمپر با فشار ثابت استفاده کنید، تا پودر قهوه متراکم شود و آماده عصاره‌گیری شود.
7. فاز ششم: با استفاده از پمپ باد، ذرات ریز اضافه روی پرتافیلتر را پاک کنید و سپس پاک اسکرین را روی پودر قهوه قرار دهید تا آب به صورت یکنواخت پخش شود و از کثیف شدن هدگروپ جلوگیری شود.
8. فاز هفتم: عصاره‌گیری را با فشار حدود 3 بار آغاز کنید و به تدریج افزایش دهید به 6 و در نهایت روی 9 بار عصاره‌گیری را تموم کنید، همزمان ترازو را زیر دستگاه بگزارید تا نسبت آب به قهوه، وزن و زمان عصاره‌گیری را کنترل کنید تا از مطئمن شوید که عصاره شما کاملا استاندارد است.
9. فاز هشتم: قبل از نوشیدن، بهتر است که قهوه را با قاشق به آرامی هم زده، تا کرما، عطر و طعم به صورت یکنواخت ترکیب شود، اینگونه میشود که هر جرعه از قهوه، طعم یکسان دارد.

خرید عمده دانه قهوه تازه رست از نمایندگی اصلی

در خرید عمده قهوه تازه رست، اصلی ترین موضوع، قیمت نیست، تازگی رست، منشأ مشخص و کیفیت بالا اصلی ترین موضوع‌ها هستند. قهوه‌ای که عطر، طعم، کرما و کیفیت قابل پیش بینی دارد، خیلی بهتر است از قهوه‌ای که صرفا ارزان‌تر است و این ارزانی و عدم کیفیت باعث از دست دادن مشتری میشود و بهتر است که کیفیت را فدای قیمت نکنید.

در بازار ایران، دانه‌هایی که تعادل خوبی بین عطر، اسدیته و بادی دارند و هم برای اسپرسو و نوشیدنی‌های شیری مناسب‌اند و تقاضای بیشتری دارند. برای خریداران عمده، لیان پارس تجهیز بهترین سایت برای خرید قهوه است، چرا که قیمت ثابت، پروفایل طعمی، عطر و طعم باکیفیت یکنواخت فقط چندتا از مزیت‌هاست، رست تازه و تامین پایدار هم تضمینی است.

قهوه تک خواستگاه چیست؟

قهوه تک خوستگاه یعنی قهوه‌ای که تمام دانه هایش از یک محل جغرافیایی مشخص، مثل یک مزرعه، منطقه کوچک یا کشور آمده باشد و منشأ آن برای خریدار قابل ردیابی باشد. برخلاف قهوه‌های ترکیبی که برای طعم یکنواخت دانه‌ها را از چند منطقه مخلوط می‌کنند، ویژگی‌های طبیعی همان منطقه را نشان می‌دهد و به همین دلیل طعمش خاص و متنوع است، این تنوع به عواملی مثل خاک، ارتفاع، روش کشاورزی، آب و هوا روی طعم تأثیر مستقیم دارند. طرفداران قهوه تخصصی این نوع را دوست دارند چون تجربه شفاف تری از منشأ و طعم قهوه می‌دهد

• قهوه ایالتی (Estate Coffee): کشت شده در یک مزرعه بزرگ یا گروهی از مزارع با فرآوری در یک آسیاب واحد؛ رایج در کلمبیا، برزیل، کاستاریکا و مکزیک. نمونه‌ای از آن، ترکیب چندین مزرعه کوچک فیلیپین توسط استارباکس در یک ایالت است
• میکرولات (Micro-Lot Coffee): قهوه‌ای است که از بخش‌های کوچک و مشخص یک مزرعه، معمولاً در یک محدوده ارتفاعی محدود، برداشت می‌شود و اغلب با روش‌های فرآوری خاص یا آزمایشی مانند تخمیر بی‌هوازی انجام می‌گیرد. این تمرکز بالا روی محل کشت و فرآوری باعث یکنواختی بیشتر، شفافیت طعمی و ایجاد نت‌های متمایز می‌شود؛ به همین دلیل میکرولات‌ها معمولاً در رده قهوه‌های تخصصی با کیفیت و باارزش قرار می‌گیرند.
• نانولات Nano-lot: بسیار کمیاب است و معمولاً کمتر از ۰٫۱٪ کل محصول یک مزرعه را تشکیل می‌دهند و به‌دلیل شرایط رشد خاص و انتخاب دقیق دانه‌ها، طعمی کاملاً متفاوت، پیچیده و بی‌همتا ارائه می‌کنند؛ همین کمیابی و کیفیت استثنایی باعث می‌شود نانولات‌ها برای علاقه مندان قهوه‌های تخصصی گزینه‌ای خاص و لوکس باشند و تجربه‌ای متفاوت از عطر، اسیدیته و شیرینی طبیعی قهوه را در هر فنجان ایجاد کنند.
• دانه مخصوص یک کشور: دانه‌های قهوه از یک کشور مشخص مانند برزیل، اتیوپی یا ویتنام عرضه می‌شوند که معمولاً یک پروفایل طعمی کلی و مشخص دارند، اما به دلیل تفاوت در میکرو-کلایمت‌، ارتفاع کشت و روش‌های متنوع فرآوری، می‌توانند طیف گسترده‌ای از طعم‌ها و عطرها را در خود جای دهند.
• منطقه‌ای یا تعاونی: از دانه‌هایی تهیه می‌شوند که یا همگی از یک ناحیه جغرافیایی مشخص می‌آیند یا توسط چند کشاورز عضو یک تعاونی و با روش‌های تقریباً یکسان کشت، برداشت و فرآوری شده‌اند
• قهوه یک مزرعه واحد: تمام دانه‌ها از یک مزرعه مشخص برداشت میشوند و به همین دلیل، طعم و عطر آن مستقیماً تحت تأثیر شرایط خاص همان مزرعه مثل آب و هوا، خاک و شیوه کشت قرار دارد.

قهوه میکس یا ترکیبی چیست؟

قهوه میکس یا قهوه ترکیبی به قهوه‌ای گفته می‌شود که از ترکیب حساب شده چند نوع دانه قهوه مختلف ساخته می‌شود تا طعمی متعادل و پایدار ایجاد کند. در این نوع قهوه، دانه‌ها ممکن است از مناطق متفاوت، گونه‌های مختلف یا روش‌های فرآوری گوناگون باشند و هدف این است که ضعف‌های هر دانه با ویژگی‌های مثبت دانه‌های دیگر جبران شود؛ مثلاً اگر یک قهوه عطر خوبی دارد اما کرماش ضعیف است، یا شیرین است ولی اسیدیته تندی دارد، با ترکیب درست می‌توان فنجانی ساخت که طعم‌ها در آن متوازن باشند و هیچ ویژگی آزاردهنده‌ای غالب نشود.

ترکیب قهوه فقط برای بازی با طعم نیست، بلکه پایه‌ای است که کل صنعت قهوه روی آن ایستاده است؛ چون به رسترها اجازه می‌دهد طعمی ثابت، مشخص و هماهنگ با هویت برند ارائه دهند، حتی وقتی کیفیت یا دسترسی دانه‌ها به خاطر آب و هوا تغییر می‌کند. یکی از قدیمی ترین نمونه‌ها، ترکیب موکا–جاوا است که از قرن هفدهم با کنار هم گذاشتن اسیدیته میوه‌ای قهوه یمن و بدنه خاکی جاوه شکل گرفت و سلیقه بسیاری از مصرف کنندگان امروزی را ساخت.

مقایسه، مزایا و معایب قهوه تک خاستگاه و قهوه میکس blend

قهوه تک خواستگاه و قهوه میکس هر دو برای لذت بردن از قهوه هستند، اما کاربرد متفاوتی دارند؛ قهوه تک منشأ از یک مزرعه یا منطقه مشخص می‌آید و طعمش مستقیماً به همان اقلیم و خاک وابسته است، برای همین معمولاً طعم‌های خاص، متنوع و گاهی غیر منتظره دارد و بیشتر مناسب کسانی است که دوست دارند طعم‌های جدید را کشف کنند، مخصوصاً در قهوه‌های دمی، اما قهوه میکس ترکیبی از چند دانه مختلف است که با هدف رسیدن به طعمی متعادل، ثابت و قابل اعتماد ساخته می‌شود و به همین دلیل انتخابی منطقی‌تر برای اسپرسو، نوشیدنی‌های شیری و مصرف روزانه است چون هم دم‌آوری ساده‌تری دارد و هم طعمش همیشه تقریباً یکسان می‌ماند.

خلاصه اینکه هیچکدام به تنهایی کافی نیستند، لذت واقعی قهوه وقتی رخ می‌دهد که مهارت و دقت فنی با طعم خالص در هم آمیخته شوند. این تعادل هم هنر کشاورز را زنده نگه می‌دارد و هم هر جرعه را تجربه‌ای لذت بخش می‌کند؛ آینده قهوه هم در همین ترکیب نهفته است.

بررسی درجه استاندارد و کیفیت انواع دان قهوه

درجه استاندارد دان قهوه بر پایه مجموعه‌ای از معیارها تنظیم شده تا کیفیت، ثبات و ارزش آن مشخص شود؛ فرق اصلی بین قهوه اسپشیالتی و قهوه تجاری فقط طعم نیست بلکه سلامت فیزیکی دانه (تعداد عیوب، اندازه و یکنواختی) و پایداری شیمیایی آن هم تعیین‌کننده است؛ واردکنندگان، رُوسترها و آزمایشگاه‌های کنترل کیفیت باید امتیازهای حسی، شمار عیوب و مشخصات دانه را با هم بسنجند تا زنجیره تأمین جهانی قهوه که بیش از ۷۰ کشور تولید کننده را در بر می‌گیرد، قابل ارزیابی باشد.

1. ارزیابی حسی و پروتکل ۱۰۰ امتیازی SCA

روش استاندارد برای سنجش کیفیت قهوه، پروتکل Cupping انجمن قهوه اسپشیالتی (SCA) است که از مقیاس ۱۰۰ امتیازی استفاده می‌کند. این سیستم زبان جهانی و استانداردی برای کیفیت ارائه می‌دهد و به Q-Grader های دارای گواهی اجازه می‌دهد دانه‌ها را به صورت دقیق و بی‌طرفانه ارزیابی کنند. قهوه‌هایی که نمره ۸۰ یا بالاتر کسب کنند، به عنوان اسپشیالتی درجه‌بندی میشوند و قیمت بالاتری دارند. دانه‌های زیر ۸۰، تجاری یا کم کیفیت محسوب می‌شوند.

امتیاز SCA	درجه	توضیح کوتاه
۹۰ – ۱۰۰	ممتاز	میکرولات‌های نادر و پیچیده؛ بیشترین قیمت در مزایده‌ها
۸۵ – ۸۹.۹۹	عالی	متوازن و با ویژگی‌های متمایز منشأ
۸۰ – ۸۴.۹۹	بسیار خوب	تمیز و خوب فرآوری‌شده؛ فنجان‌های استاندارد اسپشیالتی
زیر ۸۰	پایین‌تر از اسپشیالتی	عیب‌های قابل توجه؛ مناسب برای ترکیب‌ها و قهوه فوری

قهوه با ده معیار اصلی ارزیابی می‌شود: بوی خشک و تازه دم‌شده، طعم هنگام نوشیدن، طعم باقی‌مانده بعد از قورت دادن، اسیدیته که حس روشنی و شادابی می‌دهد، بدنه که غلظت و کرمی بودن فنجان را مشخص می‌کند، تعادل بین طعم‌ها و اسیدیته، شیرینی طبیعی بدون تلخی یا طعم سبز، ثبات طعم در چند فنجان، پاکی فنجان که یعنی هیچ طعم بد یا خارجی نداشته باشد، و در نهایت برداشت کلی از شخصیت و کیفیت قهوه.



2. درجه‌بندی فیزیکی و ارزیابی دانه سبز

ارزیابی فیزیکی دانه سبز قهوه اولین قدم برای سنجش کیفیت قهوه است و قبل از تست طعمی انجام می‌شود؛ در این مرحله ظاهر دانه‌ها بررسی می‌شود، مثل اینکه عیب داشته باشند یا نه، اندازه‌شان چقدر یکنواخت است و چگالی‌شان در چه سطحی قرار دارد، چون همه‌ی این عوامل مستقیماً روی رُست شدن قهوه و طعم نهایی در فنجان اثر می‌گذارند. معمولاً برای این کار حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ گرم دانه سبز نمونه‌برداری می‌شود و دانه‌ها از نظر عیب‌ها شمارش و دسته‌بندی می‌شوند تا مشخص شود کیفیت کلی محموله چگونه است و آیا برای رُست یکنواخت و رسیدن به طعم مطلوب، گزینه‌ی مناسبی محسوب می‌شود یا نه.

عیب‌های اصلی (Category 1)	عیب‌های ثانویه (Category 2)
دانه کاملاً سیاه – تخمیر شدید یا میوه خراب – طعمی سوخته و خاکستری، کیفیت فنجان را به شدت کاهش می‌دهد	دانه نیمه سیاه یا نیمه ترش – نقص جزئی فرآوری – طعمی ضعیف و بی‌روح
دانه کاملاً ترش – تخمیر بیش از حد – طعمی تند و شبیه سرکه	دانه شکسته یا لب‌پر – آسیب مکانیکی – رُست نامتوازن و تلخ
گیلاس یا پوست خشک – باقی ماندنمیوه روی دانه – طعمی دارویی یا کمی تخمیری	دانه نارس (Quaker) – برداشت زودهنگام – طعم کاغذی یا گیاهی
آسیب قارچی – کپک روی دانه – طعم خاکی، کهنه یا فاسد	پوسته (Shell) – دانه توخالی یا بدشکل – رُست نامتوازن و طعم سوخته
مواد خارجی – سنگ، چوب یا فلز – کاهش کیفیت و ایجاد خطر برای تجهیزات و آسیاب قهوه	–

3. اندازه دانه و معیارهای Screen

اندازه دانه قهوه با عدد Screen مشخص می‌شود که قطر دانه را نشان می‌دهد. دانه‌های بزرگ و یکنواخت بهتر رُست می‌شوند و کیفیت بالاتری دارند، در حالی که دانه‌های خیلی کوچک یا خیلی بزرگ ممکن است کمتر یا بیشتر رُست شوند. برای قهوه عربیکا معمولاً Screen بین ۱۵ تا ۱۸ است؛ به‌عنوان مثال، کنیا AA حدود Screen 18، کلمبیا Supremo بالای 17 و Excelso بین 14 تا 16 قرار دارند.



اسکرین (Screen)	قطر تقریبی (میلی‌متر)	توصیف اندازه	کاربرد و جایگاه رایج
20	≈ 7.94 mm	بسیار درشت	بسیار نادر، خاص، اغلب در میکرولات‌ها
19	≈ 7.54 mm	خیلی درشت	کیفیت بالا، یکنواختی عالی در رُست
18	≈ 7.14 mm	درشت	ممتاز؛ مثل کنیا AA
17	≈ 6.75 mm	نسبتاً درشت	پریمیوم؛ رایج در عربیکای باکیفیت
16	≈ 6.35 mm	متوسط رو به درشت	استاندارد بازار تخصصی
15	≈ 5.95 mm	متوسط	قابل قبول، اما حساس‌تر در رُست
14	≈ 5.56 mm	متوسط رو به ریز	مرز کیفیت تجاری
13	≈ 5.16 mm	ریز	کیفیت پایین‌تر، رُست ناهماهنگ
12	≈ 4.76 mm	خیلی ریز	اغلب تفکیکی یا درجه پایین
11	≈ 4.37 mm	بسیار ریز	کاربرد صنعتی یا ترکیبی
10	≈ 3.97 mm	فوق‌ریز	خارج از استاندارد تخصصی
9	≈ 3.57 mm	فوق‌ریز	غیرتجاری
8	≈ 3.18 mm	بسیار کوچک	ضایعات یا کاربرد خاص

4. ارتفاع کشت و چگالی دانه

ارتفاع کشت قهوه یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده کیفیت دانه است، ارتفاع بالاتر باعث میشود که دانه‌های قهوه با تراکم و چگالی (SHB/SHG) بیشتری رشد کند. معمولا دانه‌هایی که در ارتفاعات بالاتر از ۱۳۰۰ تا ۱۴۰۰ متر رشد می‌کنند، بیشترین کیفیت را دارند و دانه‌هایی که در ارتفاع ۱۲۰۰ تا ۱۳۰۰ رشد میکنند، کیفیت خوب و تراکم قابل قبولی دارند؛ و دانه‌هایی که در ارتفاعات کمتر از ۱۲۰۰ متر کشت می‌شوند، بافت نرم و طعم ملایم‌تری دارند؛ در ارتفاعات بسیار بالاتر، معمولاً بالاتر از ۱۶۰۰ تا حتی ۱۸۰۰ متر، فرآیند رسیدگی دانه کندتر شده و دانه‌ها با چگالی بسیار بالاتری شکل می‌گیرند. این تفاوت در چگالی دانه مستقیماً بر عملکرد رُست تأثیر می‌گذارد. چگالی بیشتر یعنی مقاومت بالاتر نسبت به حرارت در زمان رست و چگالی کمتر باعث میشود که مقاومت دان قهوه در برابر حرارت کمتر باشد و ممکن است در فرایند رست بسوزد.

ارتفاع کشت	بازه ارتفاع (متر)	ویژگی‌های دانه
ارتفاع خیلی خیلی بالا (اکستریم)	بالای ۱۸۰۰ – ۲۰۰۰	دانه کوچک‌تر اما فوق‌العاده سخت، رسیدگی بسیار کند
ارتفاع بسیار بالا (فرا‌ مرتفع)	بالای ۱۶۰۰ – ۱۷۰۰	دانه بسیار متراکم و سخت
ارتفاع پایین (کم ارتفاع واقعی)	زیر ۹۰۰ – ۱۰۰۰	دانه نرم‌تر، چگالی پایین‌تر



5. رطوبت، پایداری و آزمایش‌های شیمیایی

برای حفظ کیفیت و افزایش ماندگاری دانه‌ها، کنترل دقیق رطوبت (۹ تا ۱۲ درصد) و فعالیت آبی (aₙ بین ۰.۴۵ تا ۰.۵۵) ضروری است تا از تغییرات نامطلوب و فاسد شدن جلوگیری شود. همچنین، انجام آزمایش‌های شیمیایی برای بررسی کافئین، زانتین‌ها، سموم (مانند اوکراتوکسین A و آکریل آمید)، اکسیداسیون چربی و آلاینده‌ها (آفت‌کش‌ها، فلزات سنگین و روغن‌های معدنی) سلامت و ایمنی آن‌ها را تضمین می‌کند. این اقدامات، ضمن حفظ تازگی و پایداری، کیفیت، طعم و ارزش غذایی دانه‌ها را تضمین کرده و مصرف انسانی و کاربردهای صنعتی آن‌ها را ایمن میکند.

6. درجه‌بندی حرفه‌ای و تخصصی SCA و CQI Q-Grader

درجه‌بندی حرفه‌ای قهوه توسط ارزیابان معتبر با گواهی SCA و CQI Q-Grader انجام می‌شود و شامل ۲۰ آزمون طی شش روز است تا دقت حسی و توانایی شناسایی عیب‌های دانه‌ها کالیبره شود. این فرآیند توسط آزمایشگاه‌های تخصصی مانند CR3 Analytik با تحلیل‌های شیمیایی پیشرفته، ارزیابی‌های حسی و فیزیکی تکمیل می‌شود تا تصویر دقیق‌تری از کیفیت دانه ارائه شود. برای واردکنندگان و رُوسترها، تعیین درجه قهوه بر اساس ترکیبی از امتیاز SCA، تعداد عیب‌ها، تحلیل Screen و کنترل رطوبت انجام می‌شود؛ یکنواختی Screen به ویژه برای رُست یکدست اسپرسو اهمیت حیاتی دارد.

در نهایت، درجه‌بندی قهوه یک علم چند بعدی است که کشاورزی، فرآوری، تحلیل شیمیایی و انتظارات مصرف کننده را به هم پیوند می‌دهد. دانه‌های اسپشیالتی نتیجه انتخاب محیطی دقیق، کیفیت بالای گیاه، فرآوری کنترل شده و مدیریت شیمیایی هوشمند هستند و درک این پارامترها به متخصصان امکان می‌دهد قهوه‌ای با طعم و کیفیت استثنایی انتخاب، معامله و رُست کنند.

اهمیت استفاده از قهوه و نوشیدنی های کافئین دار

کافئین (۱,۳,۷ تری متیل گزانتین) در کشورهای مانند ایالات متحده بیش از ۸۰٪ بزرگسالان را جذب کرده و فراتر از یک محرک ساده، نقش مهمی در زندگی و اجتماع ایفا می‌کند. به صورت بیوشیمیایی، کافئین از طریق رقابت با گیرنده‌های آدنوزین در سیستم عصبی مرکزی خستگی را کاهش می‌دهد و هوشیاری، زمان واکنش و خلق و خو را بهبود می‌بخشد؛ دوزهای کم تا متوسط (۴۰–۳۰۰ میلی‌گرم) به طور مشخص تمرکز و هوشیاری را تقویت کرده و مصرف پس از مطالعه می‌تواند تثبیت حافظه را تسهیل کند. قهوه علاوه بر کافئین، سرشار از ترکیبات زیست‌فعال و ریزمغذی‌هاست که اثرات فیزیولوژیک آن را تقویت می‌کنند.

شواهد و تحقیقات اپیدمیولوژیک نشان می‌دهد که مصرف منظم قهوه با کاهش خطر برخی بیماری‌های مزمن از جمله اختلال اتنورودژنراتیو مانند پارکینسون و آلزایمر، بیماری‌های قلبی و عروقی، دیابت نوع ۲ و برخی بیماری‌های کبدی مرتبط است. در حوزه علوم ورزشی، کافئین به عنوان یک ماده کمک کننده ارگوژنیک شناخته شده و می‌تواند استقامت، قدرت و سرعت را بهبود دهد و احساس خستگی را کاهش دهد. با این حال، مصرف روزانه تا حدود ۴۰۰ میلی گرم برای بزرگسالان سالم معمولاً خطری ندارد، اما گروه‌های حساس شامل زنان باردار، نوجوانان و افراد مبتلا به پوکی استخوان باید با احتیاط عمل کنند.

تنوع در منبع گیاهی (عربیکا، روبوستا، چای، گویوسا، یربا ماته) و روش‌های دم‌آوری (داغ یا سرد) نه تنها طعم و عطر را تعیین می‌کنند، بلکه پروفایل کافئین، محتوای آنتی‌اکسیدان و اسیدیته را نیز تغییر می‌دهند؛ بنابراین تجربه مصرف و تأثیرات زیست فعال می‌تواند به طور قابل توجهی متفاوت باشد. در سطح اجتماعی، قهوه فراتر از خواص بیوشیمیایی به عنوان یک عنصر فرهنگی و محیطی عمل می‌کند که تعامل، همکاری و بهره وری را تسهیل می‌کند. در مجموع، مصرف آگاهانه و متعادل قهوه می‌تواند بخشی از یک استراتژی سبک زندگی سالم باشد.

رست قهوه چیست و رست تازه چه اهمیتی دارد؟

رُست قهوه، فرایندی پیچیده، شیمیایی و حرارتی است که دانه‌های سبزِ فشرده و بدون طعم را به دانه‌های معطر و مناسب برای دم‌آوری تبدیل می‌کند. این فرایند صرفاً «پختن دانه» نیست؛ مجموعه‌ای از واکنش‌های کنترل شده، از جمله شیمی میلارد، کاراملیزاسیون و پیرولیز به علاوه تغییرات فیزیکی مثل از دست دادن رطوبت، ترکیدن سلولی و افزایش تخلخل، نزدیک به هزار ترکیب فرار و طعم مشخص فنجان را می‌سازند.

اهمیت تازگی رست قهوه از پایان رست آغاز می‌شود؛ زمانی که دانه‌ها از حالت تعادل خارج شده و عطر و طعم آن‌ها به مرور تحلیل می‌رود. ارزش رست قهوه در خلق و حفظ این پیچیدگی طعمی است و هرچه مصرف به تاریخ رست نزدیک‌تر باشد، طعم و عطر قهوه زنده‌تر و ماندگار‌تر خواهد بود. تازگی رست، کیفیت کار رُستر را به طور دقیق به فنجان منتقل می‌کند و نقشی کلیدی در تجربه نهایی قهوه دارد.

در فرآیند رست قهوه، دانه سبز تحت دگرگونی عمیق ترموشیمیایی قرار می‌گیرد که پایه‌ی طعم، عطر و رفتار فیزیکی آن را می‌سازد. اعمال حرارت باعث شکل‌گیری ترکیبات عطری فرار، ملانودین‌ها و ساختارهای متخلخل می‌شود و دانه را از بافتی متراکم و پایدار به ماده‌ای شکننده و واکنش پذیر تبدیل می‌کند؛ تغییری که ظرفیت بالای استخراج طعم را به‌همراه دارد، اما حساسیت آن را نسبت به زمان، هوا و اکسیداسیون افزایش می‌دهد.

دانه‌های تازه رست حدود دو درصد وزن خود، دی‌اکسید کربن و صدها ترکیب عطری ناپایدار درون ساختارشان نگه می‌دارند؛ که گازدهی عمدتاً در ۲۴ تا ۴۸ ساعت نخست رخ می‌دهد، فرایندهای شیمیایی و اکسیداسیون تا هفته‌ها ادامه یافته و طعم قهوه را تغییر می‌دهند. دانه سبز قهوه، قبل از رست شدن، ساختاری زیستی، متراکم و پایدار با حدود ۱۱ درصد رطوبت دارد. این ساختار از کربوهیدرات‌ها، پروتئین‌ها، لیپیدها و اسیدهای کلروژنیک تشکیل شده که در پایداری شیمیایی دانه اثر می‌گذارند.

بررسی 4 مرحله اصلی چرخه رست قهوه

1. مرحله خشک‌کردن (تا حدود ۱۵۰°C): رطوبت آزاد دانه، کاملا خارج می‌شود و رنگ آن از سبز به زرد کمرنگ تغییر می‌کند. در این بخش، کنترل دقیق زمان و دما نقش کلیدی دارد، زیرا خشک شدن یکنواخت دانه‌ها پایه‌ای برای رست استاندارد و باکیفیت است. مدیریت صحیح این مرحله از رست ناهمانگ جلوگیری کرده و مانع شکل گیری طعم‌های نامطلوب مانند کهنگی یا تلخی بیش از حد می‌شود، در نتیجه بستر مناسبی برای توسعه عطر و طعم مطلوب در مراحل بعدی فراهم می‌کند.
2. مرحله میلارد (حدود ۱۴۰ تا ۱۶۵°C): واکنش میلارد، که معمولاً در دمای ۱۴۰ تا ۱۶۵ درجه سانتیگراد رخ می‌دهد، با ایجاد واکنش بین آمینو اسیدها و قندها، عطر و طعم اصلی قهوه را ایجاد می‌کند. این واکنش با تولید فوران‌ها و پیرازین‌ها، رایحه‌های پیچیده و دلنشینی ایجاد می‌کند. همزمان، ملانوئیدین‌ها شکل گرفته و بر رنگ، بافت و غنای طعم قهوه اثر می‌گذارند. بنابراین، واکنش میلارد نقش مهمی در ایجاد عطر و طعم پیچیده قهوه دارد و کنترل دقیق آن برای کیفیت رست قهوه ضروری است.
3. کاراملیزاسیون و پیرولیز (بیش از ۱۷۰°C): تجزیه و آب‌زدایی ساکارز، ترکیبات معطر و طعم‌دهنده‌ای تولید می‌کند که شیرینی، عمق و غنای حسی دانه را افزایش می‌دهند. مدیریت دقیق این مرحله ضروری است، زیرا پیشروی بیش از حد واکنش‌ها می‌تواند طعم‌های تلخ و سوختگی ایجاد کرده و شیرینی مطلوب را کاهش دهد. بنابراین، کنترل دما و زمان برای دستیابی به تعادل طعمی ایده‌آل، حیاتی است.
4. ترک‌های فیزیکی اول و دوم: در رست قهوه، افزایش فشار بخار آب و CO₂ موجب ایجاد ترک اول و ترک دوم در دانه می‌شود. ترک اول، که پایان رست روشن را نشان می‌دهد، در حفظ ویژگی‌های منشأ، اسیدیته و عطر پیچیده قهوه مؤثر است. ترک دوم، حاکی از تخریب بیشتر ساختار سلولی و خروج روغن‌ها بوده و به سمت رست تیره‌تر با طعم‌های دودی، تلخ و سنگین و کاهش ویژگی‌های منشأ پیش می‌رود.

رست قهوه با تغییر ساختار میکروسکوپی دانه، تخلخل و شکنندگی آن را افزایش داده و آسیاب را آسان‌تر می‌کند، اما حساسیت به اکسیژن و رطوبت را نیز بیشتر می‌کند. تازگی قهوه هم از نظر فیزیکی (مانند گاززدایی) و هم از نظر شیمیایی (حفظ ترکیبات فرار) اهمیت دارد. گاززدایی، به ویژه خروج CO₂، بر کیفیت دم‌آوری تأثیر می‌گذارد و زمان استراحت پس از رست به روش دم‌آوری بستگی دارد.

اکسیژن، نور، حرارت و رطوبت به کیفیت قهوه رست شده آسیب می‌زنند. بسته‌بندی مناسب یا بانکه وکیوم قهوه و نگهداری در جای خنک و تاریک، تازگی آن را حفظ می‌کند. رست دانه سبز، ترکیبات شیمیایی قهوه را تغییر می‌دهد؛ اسیدهای کلروژنیک کاهش و ترکیبیات واکنش میلارد افزایش می‌یابند، اما کافئین نسبتاً پایدار می‌ماند.

بررسی و معرفی انواع درجه رست قهوه لایت، مدیوم و دارک

درجه رست قهوه معمولاً در سه دسته لایت، مدیوم و دارک قرار می‌گیرد که هر کدام ترکیبات شیمیایی متفاوتی در دانه ایجاد می‌کنند. به دلیل تماس حرارتی کم، رست لایت، کمترین تغییر را در دانه ایجاد می‌کند و ویژگی‌های طعمی، عطری، اسیدیته و بادی قهوه و پروفایل طعمی منشاء آن را حفظ می‌کند. به همین دلیل، رست سبک برای قهوه‌های تک خواستگاه باکیفیت، به‌ویژه دانه‌های اتیوپی و کنیا که در ارتفاعات کشت می‌شوند، مناسب است.

در مقابل، رُست مدیوم تعادلی بین طعم‌های مبدأ و طعم‌های ناشی از رست ایجاد می‌کند، قهوه ای با شیرینی طبیعی و طعم های کارامل، شکلات ملایم و آجیل، که فنجانی متعادل و مناسب برای انواع روش های دم آوری ارائه می دهد. ولی رست دارک بر طعم‌های قوی، تلخی و حس دهانی سنگین تمرکز دارد؛ اسیدیته کاهش یافته و طعم‌های دودی، برشته و شکلات تلخ غالب می‌شوند، در حالی که ویژگی‌های خاستگاهی دانه کمرنگ می‌شوند.

رست تیره معمولاً برای اسپرسو یا بلندهایی با هدف قدرت طعمی و کرمای غلیظ، و نه ظرافت عطری، طراحی می‌شود. انتخاب درجه رست قهوه صرفاً سلیقه‌ای نیست، بلکه حاصل درک نوع دانه، روش دم‌آوری و انتظارات شما از قهوه است. هر درجه رست، هدف و تجربه‌ای متمایز و قابل پیش‌بینی دارد.

انواع رست لایت، حفظ طعم مبدأ و اسیدیته

• سینامون رُست (Cinnamon Roast): لایت‌ترین سطح رست تجاری است که پس از اولین ترک دانه، در درجه 196 سانتی گراد متوقف میشود، دانه‌ها رنگی بسیار روشن و سطحی خشک دارند و این رست بیشتر برای تست، نمونه‌گیری و ارزیابی دانه قهوه استفاده میشود و معمولا برای مصرف روزمره استفاده نمیشوند.
• رُست نیو انگلند یا اسکاندیناوی (New England / Scandinavian Roast): یکی دیگر از سبک‌ترین رست‌هاست که در نیمه نخست ترک اول و در دمایی حدود 205 درجه سانتی گراد رست میشود، هدف این سبک رست، برجسته کردن ویژگی‌های ذاتی دانه قهوه است، نت‌های میوه‌ای، گلی، مرکبات و میوه‌ها به وضوع در فنجان حس میشود و مناسب افرادی است که دنبال قهوه تخصصی با اسیدیته روشن هستند.
• لایت سیتی (Half City / Light City): فرایند ترک اول دانه قهوه به صورت کامل پایان می‌یابد، اما فرایند رست همچنان لایت باقی میماند و این رست تعادلی بین ویژگی‌های ذاتی دانه و پیچیدگی‌های ناشی از رست قهوه ایجاد میکند.
• بلوند رُست (Blonde Roast): اصطلاحی است که بیشتر در فضای بازاریابی قهوه به کار می‌رود و معمولاً به رُست‌های لایت تا لایت-مدیوم اشاره دارد؛ طعمی ملایم و متعادل دارد؛ بخاطر اسیدیته نسبتا بالا، تلخی اندک و طعم میوه‌ای دارد. این رست مخصوص کسانی است که به تازگی وارد دنیای قهوه اسپشیالیتی شدند و دنبال یه طعم سبک و سازگار با ذائقه عمومی برای شروع هستند.

انواع رست مدیوم، تعادلی بین شیرینی و بادی

• سیتی رست (city roast): در دسته رست‌های لایت تا مدیوم قرار دارد و با تعادلی دقیق بین اسیدیته، شیرینی و عطر، تجربه‌ای لذت‌بخش از نوشیدن قهوه ارائه میدهد؛ این رست امکان این رو میدهد که هنوزم طعم‌های مبدا دانه رو حس کنید.
• رست breakfast roast: سطح رستی بین لایت تا مدیوم است که برای شروع یک روز پرانرژی ساخته شده است؛ این رست تمرکز ویژه‌ای بر وضوع طعمی و عطری قهوه دارد و یه حس خاکی میدهد.
• امریکن رست (american roast): کمی تیره‌تر از رست لایت سیتی است و با کاهش اسیدیته، طعم‌های طعم‌های ملایم و دلنشین شکلات و آجیل را برجسته میکند؛ ترکیبی ایده‌آل از لطافت، غنای طعمی و حفظ پروفایل طبیعی دانه‌ها که بدون تغییر ماهیت اصلی، لذت نوشیدن قهوه را دوچندان میکند.
• فول سیتی (full city): یه درجه‌ای بین رست لایت و دارک است و با کمی روغن روی دانه‌ها، طعمی غنی و عمیق از شکلات و کارامل ایجاد می‌کند؛ این رست باعث میشود که بعضی از ویژگی‌های مبدا دانه کاهش یابد، ولی بادی آن افزایش میابد و طرفداران خود را دارد.
• فول سیتی پلاس (Full City+): کمی تیره‌تر از فول سیتی است که با تلخی ملایم خود همچنان بسیاری از ویژگی‌های قهوه مبدا را حفظ میکند، است رست برای اسپرسو ایده‌ال است و با بادی قدرتمند، طعم شکلاتی و کاراملی که تلخی ملایمی دارد.